Reporter Finnigan
Ondertussen zijn er alweer twee maanden verlopen sinds de laatste blogpost hier. Maanden waarin er weer heel wat dingen gebeurd zijn, waardoor ons baasje veel tijd nodig had om de dingen eens te overdenken. Wij ratjes snappen dat niet goed aan ons baasje, dat ze altijd zo lang moet nadenken over vanalles. Ratjes nemen de dingen zoals ze komen, geloof ik.
Zoals we in de vorige post al zeiden, heeft baastje Bellun moeten laten inslapen. Bellun had last van een abces aan zijn oor dat steeds terugkwam en baasje heeft hem talrijke keren laten behandelen. Hij stond ook permanent op antibiotica om het abces onder controle te houden. Helaas kreeg hij plots aan de andere kant van zijn kopje ook gezwellen (vermoedelijk tumoren, aangezien ze heel snel heel groot en heel vreemd van structuur waren). Baasje heeft toen besloten dat het genoeg was, maar Bellun was nog altijd zijn vrolijke onverstoorbare zelf, wat de beslissing alleen maar zwaarder maakte.
Daarna werd ons bij baasje ons baasje bloed getrokken om te testen op allergiën omdat ze al een hele tijd last had van huidproblemen die er niet beter op werden. Haar bloed werd verzonden naar een gespecialiseerd labo in Leuven. Na een paar weekjes wachten kwamen de resultaten binnen en ze waren positief. Wij ratjes waren eerst heel blij, omdat we dachten dat positief iets goed betekende, maar helaas wil positief testen gewoon zeggen dat je iets wél hebt. Wel allergisch dus en niet zomaar een beetje. De testresultaten werden weergegeven op 5 en ons baasje scoorde 3, wat al behoorlijk veel is. Ons baasje is niet allergisch aan onze vachtjes (allemaal Oogie Boogies in huis halen zou dus niets helpen), maar wel aan onze urine en onze huidschilfers, ze kan dus niet onze kooi kuisen zonder erge jeuk te krijgen.
Bijna twee weken geleden werd Alfredje op een avond plots ziek. Hij ademde zwaar en was niet meer actief. Omdat het zondag was kon baasje pas de volgende avond naar de dierenarts. Onderweg naar daar overleed Alfred plots, ons baasje had het zelf niet direct gemerkt dat hij weg was. Alfred was een rustig ratje dat niet graag werd opgenomen, maar wel kon genieten van een beetje aandacht. Helaas was hij ook obese (iets dat ook voorkwam bij zijn talrijke familieleden die via de opvang geplaatst zijn) en baasje wist dat ademhalingsproblemen bij Alfred niet goed waren. Ze startte onmiddellijk een AB kuur op, in afwachting van de dierenarts, maar die heeft dus niet geholpen.
De gebeurtenissen van de laatste maanden, beginnend met Nemesis zijn lange marteling door darmproblemen, Rahvin zijn gebroken poot die niet wou genezen, vervolgens Bellun zijn aanslepend kaakabces, de allergie-test en Alfred zijn plotse overlijden, hebben ons baasje lang doen nadenken over of ze wel nog zou doorgaan met ratjes houden, of het wel allemaal de moeite was, want ondanks het feit dat wij de allerliefste huisgenootjes zijn, is het emotioneel zwaar om telkens weer voor onze zieke kooigenootjes te moeten zorgen. De gedachte aan Garak die helemaal alleen zou eindigen en niet meer speels door de kooi zou stuiteren met Pip, sprak haar echter niet aan. Baasje heeft besloten dat ze een kleinere groep zou gaan houden en ze hoopt daardoor weer een sterkere band met ieder van ons te krijgen. Goed nieuws dus (niet dat er slecht nieuws zou kunnen zijn, baasje zou ons nooit wegdoen) voor ons, want we kunnen nu rekenen op meer en langere knuffelsessies!
Het enige wat we nu nog moeten uitdenken is of het gebruik van fleece als bodembedekker een negatief effect heeft op ons baasje haar allergie. Anders gaan we een oplossing moeten bedenken om de kooi aubiose of ecobed-proof te maken…
