Na ongeveer 6 jaar ratten houden is het eindelijk nog eens gelukt om een deftige geeuw-foto te nemen. Niet zomaar een geeuw foto, maar een verdomd scherpe foto, met uitgestrekt pootje enal. Ratjes zijn echt de schattigste geeuwers.
Reporter Finnigan
Ondertussen zijn er alweer twee maanden verlopen sinds de laatste blogpost hier. Maanden waarin er weer heel wat dingen gebeurd zijn, waardoor ons baasje veel tijd nodig had om de dingen eens te overdenken. Wij ratjes snappen dat niet goed aan ons baasje, dat ze altijd zo lang moet nadenken over vanalles. Ratjes nemen de dingen zoals ze komen, geloof ik.
Zoals we in de vorige post al zeiden, heeft baastje Bellun moeten laten inslapen. Bellun had last van een abces aan zijn oor dat steeds terugkwam en baasje heeft hem talrijke keren laten behandelen. Hij stond ook permanent op antibiotica om het abces onder controle te houden. Helaas kreeg hij plots aan de andere kant van zijn kopje ook gezwellen (vermoedelijk tumoren, aangezien ze heel snel heel groot en heel vreemd van structuur waren). Baasje heeft toen besloten dat het genoeg was, maar Bellun was nog altijd zijn vrolijke onverstoorbare zelf, wat de beslissing alleen maar zwaarder maakte.
Daarna werd ons bij baasje ons baasje bloed getrokken om te testen op allergiën omdat ze al een hele tijd last had van huidproblemen die er niet beter op werden. Haar bloed werd verzonden naar een gespecialiseerd labo in Leuven. Na een paar weekjes wachten kwamen de resultaten binnen en ze waren positief. Wij ratjes waren eerst heel blij, omdat we dachten dat positief iets goed betekende, maar helaas wil positief testen gewoon zeggen dat je iets wél hebt. Wel allergisch dus en niet zomaar een beetje. De testresultaten werden weergegeven op 5 en ons baasje scoorde 3, wat al behoorlijk veel is. Ons baasje is niet allergisch aan onze vachtjes (allemaal Oogie Boogies in huis halen zou dus niets helpen), maar wel aan onze urine en onze huidschilfers, ze kan dus niet onze kooi kuisen zonder erge jeuk te krijgen.
Bijna twee weken geleden werd Alfredje op een avond plots ziek. Hij ademde zwaar en was niet meer actief. Omdat het zondag was kon baasje pas de volgende avond naar de dierenarts. Onderweg naar daar overleed Alfred plots, ons baasje had het zelf niet direct gemerkt dat hij weg was. Alfred was een rustig ratje dat niet graag werd opgenomen, maar wel kon genieten van een beetje aandacht. Helaas was hij ook obese (iets dat ook voorkwam bij zijn talrijke familieleden die via de opvang geplaatst zijn) en baasje wist dat ademhalingsproblemen bij Alfred niet goed waren. Ze startte onmiddellijk een AB kuur op, in afwachting van de dierenarts, maar die heeft dus niet geholpen.
De gebeurtenissen van de laatste maanden, beginnend met Nemesis zijn lange marteling door darmproblemen, Rahvin zijn gebroken poot die niet wou genezen, vervolgens Bellun zijn aanslepend kaakabces, de allergie-test en Alfred zijn plotse overlijden, hebben ons baasje lang doen nadenken over of ze wel nog zou doorgaan met ratjes houden, of het wel allemaal de moeite was, want ondanks het feit dat wij de allerliefste huisgenootjes zijn, is het emotioneel zwaar om telkens weer voor onze zieke kooigenootjes te moeten zorgen. De gedachte aan Garak die helemaal alleen zou eindigen en niet meer speels door de kooi zou stuiteren met Pip, sprak haar echter niet aan. Baasje heeft besloten dat ze een kleinere groep zou gaan houden en ze hoopt daardoor weer een sterkere band met ieder van ons te krijgen. Goed nieuws dus (niet dat er slecht nieuws zou kunnen zijn, baasje zou ons nooit wegdoen) voor ons, want we kunnen nu rekenen op meer en langere knuffelsessies!
Het enige wat we nu nog moeten uitdenken is of het gebruik van fleece als bodembedekker een negatief effect heeft op ons baasje haar allergie. Anders gaan we een oplossing moeten bedenken om de kooi aubiose of ecobed-proof te maken…
Mooie Finnigan poseert netjes voor de lens
Oudje Bellun (baasje heeft Bellun afgelopen vrijdag laten inslapen, een mooie afscheid post voor hem volgt wellicht nog)
Kranig oudje Sephiroth, die nog de hele kooi doorklimt met zijn scheve hoofdje
Fearghus die altijd gekke houdingen aanneemt voor de foto (‘t is dat of gekke bekken)
Meneertje-nooit-aandacht-genoeg aka Garak, die geen moment kon stilzitten. Op alle andere foto’s loopt hij naar de camera
Foto’s van Oogie Boogie, Alfred Jodocus Piep en Wes ontbreken bij deze photoshoot (weer werd slecht), maar ze zullen een volgende keer wel uitgebreid aan bod komen. 
Uw reporter van dienst: Finnigan
De laatste dagen is het hier weeral afschuwelijk warm geweest. Ons baasje probeert ons dan op alle mogelijke manieren fris te houden. Omdat andere ratjes nu ook afzien van de warmte besloten we al onze tips en trucs vlug op onze blog te gooien. Ratjes kunnen namelijk beter tegen de koude dan tegen de warmte, maar met deze tips komt iedereen de zomer op een aangename manier door…
Meer tips over het fris houden van je ratjes en hoe je kan merken dat je ratjes te warm hebben, kan je hier vinden.
Als het warm weer is, dan doen mijn ratten niet zo veel. Eerder liggen en meer liggen… En af en toe genieten genieten van een verfrissende douche.
Op 23 mei werd ons kooigenootje Sephiroth 2 jaar! Een hele goede reden om te vieren! Sephiroth had een beetje pech toen hij 6 weken oud was (middenoorontsteking) en hij loopt sindsdien rond met een scheef hoofdje. Daarnaast heeft hij ook altijd een beetje last van een reutel of een pruttel die niet helemaal weg wil gaan, maar verder doet hij het erg goed. Op naar de 2,5!
Ook kooigenootje Bellun verjaarde. Hij mocht zijn 2,5 jarige verjaardag vieren op 7 juni, iets waar ons baasje ongelofelijk blij mee is. Bellun is nog altijd actief en eigenwijs (juist een beetje last van dezelfde reutel van Sephi en zijn gekruld wimper irriteren hem ook af en toe) mormel dat nog steeds iedere kans om van de zetel te springen zal grijpen. Verkennen gaan we doen, zo lang ons poten meewillen!
‘t Is alweer een tijdje geleden dat we nog eens foto’s van onze woonst toonden. Baasje heeft deze week echter superhard haar best gedaan om onze kooi lekker vol in te richten. Omdat we de inrichting best wel tof vinden (zoveel slaapplaatjes!), besloten we ze op onze blog te gooien. ^-^
Bovenste deel van de kooi
Onderste deel van de kooi
Volledige kooi
Wij vinden Garak best wel een grappig kooigenootje. Hij is vrolijk en stuitert graag door de kooi. En soms doet hij hele grappige dingen en brengt ons baasje aan het lachen. Dat kan alleen maar goed zijn. Bovendien doet Faerghus dan ook altijd stiekem mee door gekke bekken te trekken. Jah, ratjes van rattery Keli, ze zijn..erm.. speciaal! 
Faerghus doet een semi-geeuw
Faerghus zegt “neeen kijk naar mijn neus!”
Faerghus laat zijn ogen verdwijnen
Garak the red nosed rein…rat
Smospot
Garak die wegloopt/zich uitrekt
Toen had hij plots door dat er iets aan zijn neus hing denk ik 
Baasje gebruikt ons tegenwoordig. Ze zit hele dagen (ok, dat is misschien wat overdreven) ratjes te tekenen in haar schetsblok. Totaal niet-realistische ratjes dan nog. Als je fantastische modellen hebt rondlopen in je huis kooi dan is het schandalig dat je niet eens een poging tot realisme doet. Allez, dat vinden wij toch. Blijkbaar wil baasje ons als logo voor haar andere blog gebruiken. We zitten dus een hele dag te poseren en vervolgens worden we gewoon gebruikt als uitgangsbord van een site die absoluut niet over ratjes gaat! Schandalig toch?
We kunnen het niet blijven uitstellen, vroeg of laat moet er hier toch een update komen, maar ‘t is mij dus niet gelukt om mijn twee ventjes erdoor te krijgen…
Na twee weken hopen en duimen dat zijn bot niet zou verschuiven en er geen splinter door het vel zou komen, ging ik met Rahvin naar de dierenarts. Ik had er redelijk goede hoop in, tot twee dagen voor de controle. Toen zag ik dat mijn ventje niet in zijn gewone doen was. Rustiger en lustelozer, minder die blinkende mooie kraaloogjes die hij normaal had. Mijn verwachtingen waren dus niet al te hoog.
Er werden dus opnieuw foto’s van Rahvin’s achterpoot gemaakt en daarop bleek dat het stuk bot nu helemaal verplaatst was, ‘t zat helemaal uit de lijn van hoe het normaal moest zitten. Bovendien zag je duidelijk een stuk uitsteken door het vel, waar het mettertijd zeker een open wonde ging worden. De opties waren dus heel erg beperkt. Ik kon nog altijd afwachten en hem op pijnstillers nog een paar weken extra gunnen, maar ik had mij van in het begin al voorgenomen dat Rahvin echt niet mocht afzien. Hij heeft een mooi en lang leventje gehad (zeker ivm zijn nest-genootjes), hij is amper ziek geweest en ik wou mijn ventje dus zoveel mogelijk miserie besparen. Naast zijn gebroken poot had hij trouwens ook artrose die redelijk erg aan het worden was (dat konden we op de foto’s zien) en waren zijn luchtwegen slechter geworden. De dierenarts vroeg zich ook af of er misschien toch geen pathologische reden kon zijn voor de vreemde dubbele breuk, maar we hebben geen verder onderzoek laten doen.
Na het inslapen van Rahvin concentreerde ik me des te meer op de verzorging van Nemesis. Even leek het daar de goede kant op te gaan, maar hij verslechterde plots weer en na nog geen week was de situatie al erg slecht. Ondanks de pijnstilling, het onderhuidse vocht en de darmstimulerende middelen mocht het niet baten. Nemesis kreeg weer een opstopping in zijn darmen en ik besloot dat het genoeg geweest was. We konden altijd blijven proberen, nog eens een operatie doen om alles proberen naar buiten te masseren, maar op zich had het allemaal geen zin. Misschien zat er micropscopisch iets fout in zijn darmen, een aangeboren zenuwafwijking misschien of toch iets viraals. Ook hier gaan we het waarschijnlijk nooit weten. Wel weet ik dat er familie van Nemesis (een halfzusje en de moeder van dat zusje) ook darmproblemen hebben gehad, het zusjes is er ook aan gestorven, met de moeder gaat het momenteel beter, dus een aangeboren afwijking of gevoeligheid lijkt mij momenteel meest plausibel. Daarnaast was het mij (en mijn dierenarts) ook opgevallen dat hij achterhandverlamming begon te krijgen, wat redelijk snel moet zijn opgekomen (en waarvoor hij eigenlijk nog wat jong was) en plaste hij de laatste dag niet meer. De dierenarts heeft toen zijn blaas gemasseerd, waarna hij die spontaan leegde. Hij kon dus nog wel plassen, maar deed het niet meer, wat misschien ook op uitvallende zenuwen kan wijzen…
De laatste dagen van Nemesis waren enorm zwaar voor mij, ik zag mijn ventje aftakelen en hoe hard ik ook probeerde, het lukte niet om er iets aan te veranderen. Afscheid nemen was, hoe lang ik me ook al aan het voorbereiden was, toch verschrikkelijk pijnlijk. Ik zie mijn ratjes doodgraag, maar maanden zoals de afgelopen maand doen mij altijd twijfelen of het wel allemaal waard is om ratjes te blijven houden. Zulke periodes vind ik altijd enorm slopend. Ze vormen één van de grootste minpunten aan het houden van ratjes (zeker bij grote groepen) en de belangrijkste reden waarom ik twijfel of ik wel altijd ratjes zal houden, iets wat vroeger nog nooit in mij was opgekomen…
Slaapwel, mijn ventjes, ik ga altijd denken aan de mooie momenten die we hebben gehad…
